Kilka lat temu wśród zwolenników kuchni roślinnej furorę zrobiła tzw. seleryba, czyli kotlety z selera z odrobiną wodorostów i przypraw podobnych do tych wykorzystywanych do ryb. Dzięki czemu seler traci swój wyrazisty zapach, a smakiem naprawdę przypomina rybę. Kotlety, które dzisiaj proponuję są o wiele prostsze, a smakują równie dobrze.

Dzisiaj kolejny przepis z cyklu "Roślinne piątki". Wszystkie przepisy można przygotować w wersji wegetariańskiej lub wegańskiej. Są przygotowywane z prostych składników. Wykonanie tych dań nie zajmuje dużo czasu. Wszystkie przepisy znajdują się w zakładce "Roślinna kuchnia". 

Obranego selera kroimy w plastry o grubości ok. 1-2 centymetrów i wrzucamy do garnka z gotującym się bulionem warzywnym. Domowy bulion można zastąpić gotową kostką bulionową (zerknijcie wcześniej na jej skład). Kostkę wrzucamy do wody i doprowadzamy do zagotowania mieszając co pewien czas. Selera gotujemy aż będzie miękki, po czym wyjmujemy, odsączamy i czekamy kilka minut aż trochę przestygnie. Następnie doprawiamy solą, pieprzem i moczymy w roztrzepanym jajku (można zastąpić siemieniem lnianym) oraz obtaczamy z bułce tartej. Smażymy na rozgrzanym oleju do uzyskania złocistego koloru. 

W kolejnym artykule z cyklu SLOWBOOK, a w nim książka, na której druk, a później dostawę czekałam z niecierpliwością. Książka pięknie wydana, a na jej kartach zawarte bardzo cenne informacje i ćwiczenia. "Mindfulness znaczy sati. 25 ćwiczeń rozwijających mindfulness" - pozycja obowiązkowa dla wszystkich marzących o świadomym byciu tu i teraz.





Kilka lat temu w bardzo trudnym i przepełnionym stresem etapie mojego życia, przyjaciółka podczas jednej z rozmów zapytała "A czy słyszałaś o mindfulness?". Wtedy pierwszy raz zetknęłam się z tym pojęciem. Zaczęłam szukać informacji i powoli próbowałam praktykować, ale od razu przyznam, że te pierwsze próby były nieudane i raczej zniechęcały mnie do mindfulness.

Przez ostatnie lata wiele czytałam na temat uważności, bycia "tu i teraz". Starałam się powoli i w swoim tempie wprowadzać zmiany, dzięki którym żyłabym bardziej świadomie. Aż w końcu zaczęłam codziennie przeznaczać kilka, kilkanaście minut na praktykę wdzięczności. Dzisiaj nie wyobrażam już sobie zakończenia dnia bez tych paru minut praktyki. Po kilku tygodniach widzę, jak pozytywnie na mnie wpływają te chwile i to ćwiczenie. Zaczęłam w końcu odczuwać wewnętrzny spokój i... mam ochotę na kolejne ćwiczenia mindfulness, a wszystko dzięki pewnej wyjątkowej książce Wydawnictwa Sensus.

Kiedyś wydawało mi się, że dobrze rozumiem na czym polega mindfulness. Jakież złudne miałam wyobrażenie na jego temat i o samej praktyce. Przeczytane liczne artykuły dawały mi ogólny pogląd na jego temat, ale dopiero dzięki książce "Mindfulness znaczy sati. 25 ćwiczeń rozwijających mindfulness" Tomasza Kryszczyńskiego, dobrze zrozumiałam czym jest, a czym nie jest mindfulness. Dowiedziałam się, że "praktyka uważności zazwyczaj prowadzi do relaksacji", ale nie jest tożsama z mindfulness. Jak wyjaśnia Tomasz Kryszczyński

"Można być zrelaksowanym i nie być uważnym"

Wiele lat badań nad mindfulness dowiodło, że jest ono skuteczne, ale żeby tak rzeczywiście było i żebyśmy mogli odczuwać pozytywne aspekty praktyki, potrzebna jest systematyczność, zaangażowanie i wysiłek włożony w ćwiczenia.

Jak wspomniał w swojej książce Tomasz Kryszczyński, praktyka mindfulness może wpływać korzystnie m.in. na obniżenie chronicznego stresu, ograniczenie nawrotów depresji, poprawie koncentracji, czy też prowadzić do bycia szczęśliwym, a tego pragnie chyba każdy z nas.

W Internecie można bez problemu znaleźć wiele kursów mindfulness, a najpopularniejszym jest chyba program mający na celu niwelowanie stresu. Zanim jednak zapiszecie się na jakikolwiek kurs, proszę przeczytajcie książkę "Mindfulness znaczy sati (...)". To pozycja obowiązkowa dla osób chcących dowiedzieć się czegoś na temat uważności, jej praktyki, a także dla tych, którzy chcą przekonać się czy mindfulness jest dla nich bez konieczności wydawania od razu kilkuset złotych za kurs trwający kilka tygodni.

Książka Tomasza Kryszczyńskiego jest wyjątkowa i bardzo czekałam, aż będzie już dostępna i będę mogła ją przeczytać. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak cieszyłam się odbierając paczkę od kuriera, jak w dniu, gdy otrzymałam swój egzemplarz książki. Bardzo szybko zabrałam się za jej czytanie z ołówkiem w ręku, którym co kilka stron zaznaczałam ważne fragmenty, przemyślenia.

Ta książka jest wręcz naszpikowana cennymi informacjami i z pewnością spodoba się wszystkim interesującym się tematyką uważności, świadomego życia, slow life. Polecam ją także osobom, które chciałyby żyć spokojniej, "bliżej siebie". Oczywiście, ta książka nie jest magicznym lekarstwem na skutki szybkiego trybu życia, ale może być impulsem do zmiany. Skłania do refleksji, inspiruje by zwolnić i każdego dnia wykonywać choćby jedno ćwiczenie mindfulness, a rozpoczęcie takiej praktyki dzięki tej książce będzie bardzo łatwe.

Otóż poza częścią z cennymi informacjami o uważności, autor stworzył także zbiór ćwiczeń, które można samodzielnie wykonać w zaciszu swojego domu. Wszystkie ćwiczenia są dokładnie i prosto opisane, a dodatkowo uzupełnione rycinami. Poza tym do książki dołączona jest płyta CD z tym samym zestawem ćwiczeń, specjalnie dla osób, które wolą słuchać niż czytać. A jeśli nie macie możliwości odtworzenia płyty CD, to wystarczy wejść na stronę Wydawnictwa Sensus i pobrać z niej nagrania. Pomijając już samą treść, to książka Tomasza Kryszczyńskiego jest pięknie wydana, a jej czytanie było po prostu przyjemnością. Będę do niej wielokrotnie wracać, by przypomnieć sobie cenne fragmenty, które zaznaczyłam, a także by wykonać kolejne ćwiczenia mindfulness.

Wybrałam dla Was kilka ważnych lekcji wyniesionych z lektury tejże książki. Mam nadzieję, że zainspirują nie tylko mnie do tego, by żyć bardziej świadomie i każdego dnia próbować praktykować rozwijać mindfulness.

"Uważność w szerokim znaczeniu to przede wszystkim akceptująca świadomość bieżącego doświadczenia, doznań, uczuć, myśli."

"Istotą uważności jest właśnie świadomość, która pozwala zauważyć nie tylko to, co miłe i przyjemne, ale także doświadczenia trudne, nieprzyjemne doznania, uczucia czy myśli."

"Będąc świecie myśli, analizując ciągle, co stanie się za chwilę, jutro, za rok (...), wspominając to, co było w przeszłości, przestajemy zauważać doznania z własnego ciała, które pojawiają się tu i teraz (...)."

"Mimo życia w najlepszych warunkach, doświadczania sukcesów, posiadania praktycznie nieograniczonych zasobów finansowych ludzie potrafią być przerażająco nieszczęśliwi."

"Pozwól emocjom po prostu być, pozwól przepływać, dostrzegaj ich zmienność."

To tylko wybrane cytaty, które zaznaczyłam w książce. "Mindfulness znaczy sati (...)" będzie mieć swoją premierę 6 maja br. Na stronie Wydawnictwa Sensus można obecnie zamówić tą książkę w promocyjnej cenie. 

Odkąd pamiętam zawsze przejmowałam się opiniami innych osób na temat wyglądu czy działań. Pogubiona z poczuciem, że jestem niewystarczająco dobra sabotowałam swoje działania, aż w końcu w ostatnich miesiącach nastąpił przełom. O tym, co mi pomogło i jak naprawdę pokochać siebie dzisiaj jest ten artykuł.

Na wstępie chciałabym napisać, że jest to niezwykle ważny i odważny dla mnie tekst, przy pisaniu którego musiałam "wyjść ze strefy komfortu". Ten blog jest jednak o świadomym, wolniejszym życiu i uważności, a samoświadomość i akceptacja siebie są kluczowe, by czuć się szczęśliwym i żyć naprawdę świadomie. Dlatego też stworzyłam taki mini przewodnik sprawdzonych metod, jak pokochać siebie. W tym miejscu chciałabym także podziękować moim dwóm przyjaciółkom, które wykonały ogrom pracy w ostatnich latach próbując wytłumaczyć mi, że to wszystko, co robię ma sens i wartość.

Odkąd pamiętam chyba nie było świąt czy rodzinnego spotkania podczas których ktoś nie skomentowałby tego, jak wyglądam. Czasami ocenie podlegało także to, co robię. Nie były to złośliwe komentarze, ale mimo tego skutecznie podkopywały moją pewność siebie i samoocenę. Podobnie było z opiniami oraz komentarzami osób, z którymi nie łączyły mnie bliższe relacje, np. w szkole, na studiach czy w pracy. Zupełnie niepotrzebnie przejmowałam się tym, co ktoś powiedział, a poddając daną opinię wielokrotnym analizom dochodziłam do wniosku, że ta osoba chyba faktycznie ma rację i nie powinnam angażować się w dany projekt, bo "nie dam rady", "nie nadaję się", "za mało wiem i umiem". Te wszystkie sytuacje i opinie dla osoby wysokowrażliwej (czy nadwrażliwej) sprawiały, że ciągle czułam się niewystarczająco dobra, a w efekcie sama sabotowałam swoje działania. W ten sposób zaprzepaściłam wiele szans i okazji na fajne projekty, współprace czy nawet na wydanie książki. Podobnie bardzo długo myślałam o moim blogu, o którym od niedawna wie garstka znajomych.

Nie mam 90 cm w biodrach, nie założyłam na macierzyńskim firmy, nie mam idealnie wymuskanego mieszkania i... pierwszy raz od dawna czuję się dobrze z tym, co mam, co osiągnęłam. Wolę żyć w zgodzie ze sobą niż spełniać wymagania innych. Robić wszystko w swoim tempie. Chodzić w sukience z lumpka, biegać boso po mokrej trawie, skakać do basenu bez przejmowania się fałdką na brzuchu, pisać bloga bez zastanawiania się co pomyślą o nim rodzina i znajomi, śpiewać Beyonce podczas gotowania, tańczyć do latynoskiej muzyki i cieszyć się każdą chwilą. Być tu i teraz bez tych wszystkich doskonałości.

W końcu jestem bliżej siebie. W końcu czuję wewnętrzny spokój i harmonię. Prostota, slow life, wege i minimalizm to takie moje drogowskazy. Po tych wszystkich doświadczeniach i pracy nad sobą na wielu płaszczyznach stworzyłam mini przewodnik, w którym dzielę się działaniami w kilku obszarach dzięki którym nasza samoocena może być lepsza niż dotychczas.

Wsparcie psychologa 

Niewątpliwie ogromny wpływ na zmianę postrzegania siebie miała praca z panią psycholog Martą Zielińską z Pracowni Harmonia, z którą odbyłam kilka godzin rozmów. Jeśli zastanawiacie się nad rozmową z psychologiem, to szczerze polecam Panią Martę, która jest niezwykle ciepłą, miłą i kompetentną osobą, a co ważne w obecnej sytuacji, prowadzi także konsultacje online.

Podczas naszych spotkań być może nie było widać znaczących postępów i zmian, ale każde z tych spotkań było dla mnie niezwykle ważne, cenne, a niektóre przełomowe. Zdarzyło się, że po wyjściu z gabinetu targało mną tak wiele emocji, że musiałam trochę pospacerować i ochłonąć zanim wróciłam do domu. Musiałam przemyśleć to wszystko, co usłyszałam i do jakich wniosków doszłyśmy. Od Pani Marty usłyszałam tak wiele ciepłych słów, które niejednokrotnie wzruszyły mnie. Nie były to pochlebstwa mające mi poprawić humor, ale szczere opinie dotyczące wielu aspektów, które do tej pory pamiętam i dzięki którym zaczęłam doceniać siebie.

Pod wpływem tych wszystkich rozmów z moją panią psycholog zaczęłam uciszać tego wewnętrznego krytyka w mojej głowie, myśleć o sobie lepiej i doceniać siebie. W końcu zaczęłam dostrzegać, jak wiele potrafię robić. Zamiast skupiać się na niedoskonałościach i wyszukiwać sobie kolejne powody do zmartwień i zaniżania swojej samooceny zaczęłam doceniać siebie i działać. Ostatnie miesiące, tygodnie były szczególnie intensywne dla mnie w pracy nad swoją samooceną. 

Wiele razy czytałam i słyszałam, że aktywność fizyczna ma zbawienny wpływ na psychikę i samopoczucie. Niby to oczywiste i chyba wszyscy o tym wiemy, a jednak z regularnością ćwiczeń bywa różnie. Co prawda, biegałam 1-2 razy w tygodniu, spacerowałam, ale nic poza tym nie robiłam. Nie zwracałam także za bardzo uwagi na dietę. Niektórzy z Was wiedzą, że pasjonuję się zdrowym odżywianiem i wpływem diety na zdrowie, wiem jaki sposób odżywiania jest dla mnie najkorzystniejszy, a mimo tego na kilka miesięcy robiłam wiele przeciwko sobie w kwestii diety. Podsumowując dogadzałam sobie i jadłam produkty, które mój organizm źle toleruje. Przez to wszystko nie czułam się dobrze fizycznie, co przekładało się także na niezbyt najlepszą formę psychiczną i postrzeganie siebie.

Wprowadzenie konkretnych zmian w diecie, a raczej powrót do dawnego sposobu odżywiania, oraz regularna aktywność fizyczna sprawiły, że moja samoocena znacznie poprawiła się. Rozkładanie maty kilka razy w tygodniu i ćwiczenia potrafią zdziałać cuda, nie tylko w kwestii wyglądu. Od jakiegoś czasu ćwiczę przede wszystkim po to, by poczuć się dobrze, dla tych endorfin po treningu, a także by wyciszyć się. O tych ćwiczeniach, które są dostępne za darmo na YouTube napisałam w artykule "Jak zadbać ekonomicznie o dobrą formę i nastrój w domu".

Od paru tygodni codziennie wieczorem, gdy leżę już w łóżku, a w domu panuje błogi spokój i cisza, zamykam oczy i przypominam sobie te wszystkie dobre rzeczy, które wydarzyły się. Czuję wdzięczność za czas spędzony z chłopcami, gotowanie przy muzyce latino, dzięki czemu przypominają mi się cudowne tygodnie spędzone na Wyspach Kanaryjskich. Za wspólne posiłki, czytanie przez kilka godzin bajek z chłopcami i wszystkie rozmowy z mężem. To tylko przykłady, bo każdego dnia doświadczamy czegoś nowego, jak dzisiaj rano, gdy mój mały chłopczyk uściskał mnie, bo przyniosłam z piekarni rogaliki francuskie na śniadanie, których nie jadł od tygodni. Dla niektórych mogą to być błahostki. Kiedyś też tak myślałam, aż zaczęłam dostrzegać te drobne rzeczy i cieszyć się nimi. I uwierzcie, dzięki temu naprawdę zaczęłam częściej odczuwać radość i szczęście. Bo szczęśliwym się bywa, a na to poczucie szczęścia składają się nie wielkie wydarzenia z fajerwerkami, ale takie proste zdarzenia. Trzeba tylko nauczyć się je dostrzegać i być na nie uważnym.

Moja bliska przyjaciółka wiele razy próbowała mi wytłumaczyć, żebym trochę zaczęła odpuszczać, ale minęło sporo czasu zanim zmieniłam swój model działania. Nie chodzi wcale o lenistwo i osiadanie na laurach, ale o to, by nie nakręcać się i nie podnosić sobie każdego dnia poprzeczki jeszcze wyżej. Nie czytać każdego dnia książki tylko w celach nauki, ale czasami także dla przyjemności. By nie spędzać każdego wieczoru na przerabianiu kolejnych lekcji z kursu internetowego, ale by czasami zrobić coś, co będzie po prostu relaksem. Nie zawsze musi to być ambitny film, a po prostu komedia. Zamiast Michela Buble - radosne piosenki Shakiry. Na wszystko jest czas i warto znaleźć w tym balans. 

Niewątpliwie nie bez znaczenia jest to, co wydarzyło się odkąd zaczęłam pisać bloga. O Slow Life Studio od niedawna wie garstka moich znajomych, a przede mną ważny moment wyjścia z własnej strefy komfortu i powiedzenia kolejnym osobom z bliskiego mi otoczenia o blogu. Wcześniej bardzo przejmowałam się opiniami innych, tym co pomyślą o Slow Life Studio. Jednak odkąd ten blog istnieje wydarzyło się tak wiele pozytywnych rzeczy. Poznałam wyjątkowe osoby, które cenię, a z niektórymi miałam okazję współpracować. Usłyszałam tak wiele pozytywnych słów od Was - Czytelników, a także obserwatorów Slow Life Studio na Instagramie i Facebooku (zapraszam do śledzenia:), że zaczęłam w końcu dostrzegać, że to co tutaj robię ma dla wielu osób sens i wartość. Dziękuję Wam za każdy przeczytany artykuł, komentarze tu na blogu, ale też na Instagramie i Facebooku. Za wszystkie wiadomości, udostępnienia i polubienia w mediach społecznościowych. To naprawdę wiele dla mnie znaczy. A kiedy dostaję od Was wiadomości, że to co napisałam zainspirowało kogoś do zmiany, że zaczął doceniać to co ma, żyć bardziej minimalistycznie i wolniej, to czuję ogromną radość i wdzięczność.


Przeszłam bardzo długą drogę, by czuć się dobrze ze sobą i wiem, że praca nad samooceną to proces, który nie zakończy się pewnego dnia. Każdy z nas w swoim życiu niejednokrotnie zetknie się z krytyką, przykrymi działaniami innych czy zdarzeniami, które zachwieją wiarą w siebie i swoje możliwości. Jednak mając solidne podstawy i samoocenę, która nie jest zaniżona będzie łatwiej wówczas przetrwać. 

W ramach cyklu "Roślinne piątki" co tydzień na blogu będę publikować nowy przepis na danie roślinne. Bez wymyślnych składników, proste i, co najważniejsze, smaczne. Publikowane przepisy wpisują się w ideę ruchu zero waste i gotuję, nie marnuję, a do ich przygotowania często można wykorzystać czerstwe pieczywo czy pomarszczone warzywa.

Niedawno na blogu podzieliłam się z Wami przepisem na krem z białych warzyw do przygotowania którego można wykorzystać pomarszczone warzywa i... czerstwy chleb. Przepis cieszył się dużym powodzeniem (także na Facebooku - serdecznie zapraszam do śledzenia). 

Tym razem zapraszam na placki warzywne, które są prawdziwą bombą witaminową. Dzięki warzywom wykorzystanym do ich przygotowania dostarczamy organizmowi witaminy A, B1, B2, B6, C, E, K, jak również kwas foliowy, cynk, fosfor, potas, magnez, sód, wapń, żelazo oraz błonnik. Jeśli nie przepadacie za tradycyjnymi plackami ziemniaczanymi, to mimo wszystko nie rezygnujcie z wypróbowania tego przepisu. Jako dziecko robiłam co mogłam, żeby nie zjeść placków ziemniaczanych i do tej pory za nimi nie przepadam. Zdecydowanie wolę przygotować placki z przeróżnych warzyw i przypraw, po czym podać je z aromatycznym sosem. Poza tym te placki są moją tajną bronią w karmieniu dzieci na przemycenie do ich diety warzyw, których normalnie nie tknęliby.

Ziemniaki, cukinię i pietruszkę trzemy na tarce o małych oczkach, po czym trochę odsączamy (odlewamy) sok z cukinii. Pora i liście szpinaku kroimy na małe kawałki. Dodajemy do pozostałych warzyw i wsypujemy mąkę. Zmielone siemię lniane wsypujemy do odrębnego naczynia, zalewamy dwiema łyżkami ciepłej wody, mieszamy i czekamy kilka minut. Siemię lniane można zastąpić jajkiem.

Gdy siemię jest już gotowe dodajemy je do miski z pozostałymi składnikami, a następnie wsypujemy przyprawy: sól, czosnek (może być granulowany) i pieprz (warto nie dodawać go zbyt dużo ze względu na pora, który może być ostry). Całość mieszamy i nakładamy łyżką na rozgrzany na patelni olej. Smażymy po kilka minut z każdej ze stron na złocisty kolor. 

Placki podałam z sosem pomidorowym. Do zwykłej passaty pomidorowej dodałam jedynie czosnku oraz tymianku (mogą być inne zioła). 

Smacznego!

W tym miesiącu miałam pierwszy raz w życiu morsować w Bałtyku, wziąć udział w jogowym campie, zdać egzamin na prawo jazdy, a za miesiąc przebiec półmaraton. W tym tygodniu mój mąż miał pływać jachtem u wybrzeża Chorwacji, a do tego... Każdy z nas miał dużo planów i marzeń, które będą musiały jeszcze trochę poczekać na realizację. Nie chcę rozpisywać się na temat całej sytuacji związanej z wirusem, a przygnębiające wiadomości i dane statystyczne dawkuję sobie dla własnego zdrowia psychicznego.

W ostatnich latach poprzez wiele różnych problemów zdrowotnych chłopców nauczyłam się, żeby w każdej sytuacji doszukiwać się pozytywów. Nie jest to łatwe, a do tego niezrozumiałe dla bardzo wielu osób. Bo jak niby można nie płakać na szpitalnym korytarzu, tylko myśleć o wspólnej wycieczce, gdy to wszystko zakończy się? Można, trzeba po prostu przesunąć horyzont, jak napisała kiedyś Martyna Wojciechowska. I ja ten horyzont zawsze staram się przesunąć i dostrzegać nawet te drobnostki, które sprawiają, że mam ochotę uśmiechnąć się, nawet gdy jest ciężko. Tak, jak teraz, gdy wszystkie plany misternie układane od dawna legły w gruzach, a przyszłość jest niepewna. Jeszcze bardziej niż kiedyś staramy się być tu i teraz. Paradoksalnie, to przymusowe wolniejsze życie mimo wszystko wpływa korzystnie na wiele osób. Słyszałam od wielu koleżanek, rodziny, ale czytałam też u blogerek, że w końcu mają czas, żeby zrobić coś dla siebie. Niby wiemy, że self-care jest bardzo ważny, ale gdy pada pytanie Co ostatnio zrobiłaś dla siebie? (kliknij w link, kryje się pod nim fajny tekst), okazuje się, że jednak stawiamy siebie na ostatnim miejscu. A teraz wreszcie jest czas na realizację pomysłów, przeczytanie książki i wiele, wiele innych zajęć, na które dawniej brakowało czasu lub chęci. Niespodziewanie wszyscy dostaliśmy sygnał ostrzegawczy, że jutra może nie być, a odkładanie wszystkiego na później nie ma sensu.

Kiedyś, gdy byłam nastolatką, wydawało mi się, że szczęście to luksusowe podróże, wielki dom lub mieszkanie z tarasem i świetna kariera. Przeglądałam Twój Styl wyobrażając sobie, jak może wyglądać moje idealne życie stworzone na wzór tego wykreowanego przez redakcję wspomnianego legendarnego miesięcznika. Nadal lubię czasami przeczytać publikowane w nim artykuły, jednak nie chłonę tak jak dawniej wizji spełnionej i atrakcyjnej kobiety kreowanej przez redaktorów.

Oprzytomniałam. Prawdziwy luksus to coś zupełnie innego niż ubrania od projektantów i dwustumetrowy dom, którego mieszkańcy spędzają czas razem jedynie podczas obiadu. Szczęście to nie tylko możliwość podróżowania. To te chwile, kiedy pieczesz z dziećmi chlebek bananowy. Gdy razem siadacie na balkonie i zjadacie margharitę i leżycie we czwórkę w łóżku w środku tygodnia do godziny dziesiątej (mimo pracy zdalnej). Te ostatnie tygodnie to dla mnie kolejna lekcja pokory i nauka celebrowania życia. Wydawało mi się, że do tej pory wychodzi mi to naprawdę nieźle, ale przymusowe zamknięcie w domu uświadomiło mi, że mam w tej kwestii jeszcze trochę do przepracowania.

O tym przepisie mówiłam na Instagramie już dawno temu i wreszcie publikuję go na blogu. Od tamtej pory zrobiłam tą zupę kilka razy i z ręką na sercu polecam ją wszystkim. Zdrowa, sycąca, prosta i smaczna, więc koniecznie wypróbujcie ten przepis. A do tego to kuchnia "less waste" i "zero waste".

Nie lubię marnować jedzenia i jak mogę staram się wykorzystywać to, co mamy w lodówce oraz szafkach. O tym, jak Polacy marnują żywność i co zrobić, by tego nie robić można przeczytać w artykule Co zrobić ze zwiędłymi warzywami i przepis na krem z cukinii. Najczęściej do kosza wyrzuca się niestety pieczywo. Zazwyczaj robiłam z niego grzanki do zup i sałatki, ale ostatnio spróbowałam dodać trochę chleba prosto do garnka z zupą. Nie wiedziałam, co z tego wyjdzie, ale powiem Wam, że to jedna z moich lepszych zup krem, jakie ugotowałam w swoim życiu. Naprawdę polecam ją każdemu. Wystarczy tylko trochę warzyw i mogą być pomarszczone. Mój prywatny krytyk kulinarny rozsmakował się w tej zupie i za każdym razem, gdy ją gotuję zjada jej bardzo dużo, a nie będę ukrywać, że zdarza się to niezwykle rzadko. Poniżej publikuję przepis i jestem bardzo ciekawa Waszej opinii. Będzie mi bardzo miło, gdy zostawicie komentarz pod tekstem lub napiszecie wiadomość na maila.

Obrane i pokrojone na małe kawałki warzywa wkładamy do garnka i zalewamy wodą tak, by były przykryte. Gotujemy aż będą miękkie. Następnie dorzucamy czerstwe kawałki chleba. Dodałam połamane na małe kawałki dwie kromki pszennego chleba, ale można wykorzystać również ciemne pieczywo. Zatapiamy chleb w zupie, by dobrze namoczył się, po czym całość miksujemy na gładki krem. Na koniec doprawiamy solą i pieprzem wedle uznania. Do podania zupy warto dodać natkę pietruszki. Zanim dodacie do kremu z białych warzyw śmietany najpierw go spróbujcie. Do większości zup zabielanie śmietaną nie jest konieczne, a ten krem jest naprawdę smaczny, a poprzez dodanie trochę chleba jego konsystencja jest lepsza.

Minione Święta Wielkanocne były nietypowe i nie jest to nic odkrywczego. Media społecznościowe i blogi wręcz zalała fala zdjęć z tabletami i telefonami na których można było zobaczyć video konferencje z bliskimi. Przeczytałam wiele komentarzy, że to smutne i dziwne święta, a dla mnie były... jednymi z najlepszych.

Nie, nie zwariowałam. Naprawdę myślę, że były to całkiem niezłe święta. Oczywiście, że chciałabym spotkać się z bliskimi zamiast rozmawiać podczas video konferencji. Wolałabym pójść na spacer i patrzeć, jak chłopcy beztrosko biegają po podwórku u dziadków, a nie ukradkiem wymykać się na balkon, żeby tylko dzieci nie zobaczyły. Oprócz ogólnonarodowej kwarantanny my od paru dni mamy również swoją z powodu wzmożonej alergii synka, także gra w piłkę w naszym małym ogródku też jest zabroniona. Jednak mimo tych wszystkich ograniczeń pierwszy raz od paru lat nie czuję się zmęczona świętami. Zupełnie nie brakowało mi spędzania całego dnia przy stole z przerwą na krótki spacer, bo trzeba się poruszać, bo przecież jeszcze tort, kolacja i mnóstwo jedzenia. Nie brakowało mi oglądania wszystkich odcinków "Znachora", którego zawsze mój teść włączał ku radości mego męża. Nie brakowało mi też białych koszul, eleganckiej sukienki i pośpiechu, że już czas jechać do drugich dziadków na obiad, a tu jeszcze jesteśmy w trakcie śniadania i odwrotnie. 

Slow life, czyli w swoim własnym tempie

Te święta były naprawdę spokojne i na naszych zasadach. W sobotę, gdy dzieci poszły spać szybko przygotowałam proste i ulubione danie moich trzech mężczyzn na obiad, wege kotlety, upiekłam bułeczki na śniadanie i zrobiłam zaledwie 4 jajka faszerowane. Rano bez pośpiechu usiedliśmy w piżamach do stołu przykrytego białym obrusem. Wypiliśmy z mężem ulubioną kawę z kawiarki, zjedliśmy jajka w koszulce z awokado i próbowaliśmy wytłumaczyć chłopcom dlaczego mówi się, że jajko jest w koszulce. Dzień upłynął nam na czytaniu książek, zabawach, rozmowach i oglądaniu bajek. A wieczorem, gdy dzieci już spały razem z mężem zrobiliśmy brownie w normalnej wersji, a nie fit. Otworzyliśmy wino, włączyliśmy naprawdę dobrą komedię, a później zjadaliśmy gorące ciasta czekoladowe z lodami waniliowymi. Totalna rozpusta i beztroskie chwile. 

W poniedziałek wstaliśmy o nieprzyzwoitej jak na święta godzinie, zjedliśmy już normalne "nieświąteczne" śniadanie i... robiliśmy dokładnie to, co dzień wcześniej. I choć dzieci tego dnia miały trochę gorsze humory, to i tak było naprawdę dobrze. Na koniec, gdy już spali rozłożyłam matę, żeby spalić choć trochę brownie i usiadłam, żeby napisać ten tekst.

Spędziliśmy te święta po swojemu. Nie ubieraliśmy się w eleganckie ubrania, bo jest Wielkanoc, tylko postawiliśmy na wygodę. Robiliśmy to, na co mieliśmy ochotę i w swoim własnym tempie. Nie czułam się spięta, zmęczona czy przejedzona (może poza brownie) jak to zazwyczaj bywało w poprzednich latach. To były pierwsze święta, jakie spędziliśmy w naszym domu i za to też jestem wdzięczna. Cieszę się, że ominęło nas tym razem kilkudniowe ustalanie na którą godzinę i którego dni powinniśmy iść na śniadanie, obiad i kolację do bliskich. Ominęło nas też ustalanie menu i podział, kto ma jakie dania przygotować. Naprawdę zupełnie nie brakowało mi tych ustaleń, które niekiedy wiązały się ze stresem, napięciem. Dla mnie to też cenna lekcja, by w kolejnych latach spróbować spędzać i organizować świąteczne dni z rodziną inaczej niż poprzednio. By być bliżej siebie. A z naszymi rodzinami już umawiamy się na wspólne weekendy, pierwsze grillowanie na tarasach, spacery po lesie i późne śniadania, które zahaczają o porę obiadową. Już niedługo nadrobimy zaległości, a dzisiaj czuję wdzięczność za te dwa dni.